……………………………………………………………… feb18

	ก็ว่าจะหายเศร้าแล้วนะ แต่วันนี้เค้าโทร. มา ดว้ยหละ (เรียกว่าเค้าโดนปุ่มถึงจะถูก) แล้วเป็นไงล่ะ นึกถึงเค้าอีกละ เฮ้อ...!ทำไงดีล่ะเรา จนแล้วจนรอด ทำยังไงก็คิดถึงเค้าอีกอยู่ดี แล้วนี่มันโชคดีหรือโชคร้ายที่เกิดความบังเอิญอย่างนี้นะเนี่ย เฮ้อ...! อีกวิชาเดียวก็สอบเส็ดละ การอ่านหนังสือนี่มันทำหั้ยหายเหงาไปบ้างเหมือนกันนะ แต่ตอนอ่านนี่สิ  แทบแย่ .... จิตใจไม่ค่อยจดจ่อเลย ที่แล้วๆ มาทำข้อสอบแบบหวุดหวิดทั้งนั้น ดีที่ mid. ทำคะแนนได้ดี (ต่อไปคงต้องทำให้ได้ดีกว่านี้ รอให้จิตใจดีกว่านี้หน่อยละกัน) ไม่รู้ว่าเกรดออกแล้วจะเป็นไง...?   คิดถึงจังเลย “My lonely Space”

……………………………………………………………… April 2 

ฉัน...ทุกวันนั่งมองท้องฟ้า

คิด...ถึงเรื่องราวที่ผ่านมาเสมอ

ถึง...วันเวลาที่ทำให้เราไม่พบเจอ

เธอ..คือคนที่ฉันรอคอยเสมอ

ไม่เปลี่ยนแปลง

เกรดออกละ...ღ

เฮ้อ...!ถอนหายใจอีกแล้ว ก็ทุกทีเกรดออก เราต้องบอกเค้าเป็น คนแรกเลยนี่นา
แล้วตอนนี้เราจาบอกใครล่ะ อุสาห์ทำได้ตั้ง 2.90 แล้วเชียว
ถึงแม้ว่า " เค้า" เคยบอกว่าอยากให้เราทำได้ถึง 3.00 แต่เกือบแล้วล่ะ
แต่มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้วนี่ ต่อไปทำได้เท่าไหร่ก็ไม่มีใครสนใจแล้ว...
เวลาทีเหลืออยู่ทุก ๆ วัน ไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่คิดถึงเค้า

      เมื่อไหร่นะ

           เมื่อไหร่ เรา

                 ...จะหายดี...

ยิ้ม ไห้ฉัน สักวินาที?

จากวันนั้นที่เราร้างลา...ห่างเหิน               

 คิดถึงกันบ้างไหม                        

  กับฉันคนนี้...ที่เธอเคยรัก                            

  กับฉันคนนี้...ที่เธอเคยผูกพัน            

 กับฉัน...ที่เป็นได้เพียงอดีตของเธอ                         

 ไม่ติดต่อ ไม่ส่งข่าว...ก็พอเข้าใจ          

กับเรื่องราวของเราที่ปิดฉากลงไป                         

  วันนี้.. ฉันเพียงแค่ผ่านมา    

และฉันก็กำลังจะจากไป...เพียงแต่..  

 อดใจ..ไม่ไห; 

ขอโทษ..สำหรับน้ำใส-ใสที่คลอดวงตา 

ไม่ได้ตั้งใจจะเสียน้ำตา        

                                เพียงแค่...หวั่นไหว                                 

 ภาพในอดีตวนเวียนวาบเข้ามาตอกย้ำ

อย่าทำสีหน้าลำบากใจขนาดนั้น             

กับการที่...คน...เก่า-เก่าอย่างฉันจะแวะมาหา

               ตั้งใจเพียงแค่จะมา...

         เห็นรอยยิ้มของคนเก่าอย่างเธอสักเสี้ยววินาที