คงมีเทียนให้ฉันได้ดับ
วันนี้หนอใครจะคิดถึงเรา
อย่างน้อยก็คงไม่ทำให้เราเหงา
ในวันว่างเปล่า
ในวันที่มันดูคล้ายเพิ่งเกิด
คือวันที่ตัวของฉันกำเนิด
ไม่มีแม้ใครซักคนต้องผิดหวัง
ช่างดูเหงาจัง
ในวันที่มันไร้แม้เธอ
วันนี้และความหมาย

วันเกิดฉัน ทำไมมันจึงไม่มีใครจำ
หรือฉันนั้นคนที่เคยได้ทำร้ายใคร
จนเขาตัดสินใจ
ไม่ต้องการจะรับรู้ว่าวันนี้วันเกิดใคร

วันเกิดฉัน ทำไมมันจึงไม่มีใครจำ
ฉันเหงาเหลือเกินที่รู้ว่าทำให้ใคร
ฉันไม่มีความหมายใด
วันเกิดฉันแค่หนึ่งวันที่ถูกทิ้ง...ให้ผ่านไป

Some people see me, and they think they know me.

 But they can't see how I am inside.

They think they do, but they'll never understand.

On the outside I may seem happy and allright

but inside I'm sad, inside I cry

They say they understand that

they feel the same but how can they ?

How can anyone know the way my soul cry

the way it cries when nobody is around to see

หาเหตุผลให้ตัวเองได้มะ ว่าทำไมต้องเศร้า

คนที่เศร้าสร้อย เหงาหงอยชีวิตไม่มีความสุขหรอก

แต่หลาย ๆ คนเลือกที่จะไม่มีความสุข เลือกที่จะเศร้า

รวมทั้งตัวชั้นเอง

ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่ฝัน...อยากได้อะไรก็ต้องได้เสมอไป

ยิ่งเรื่องความรักด้วยแล้ว ไม่มีอะไรง่ายเอาซะเลย

เมื่อผิดหวังกับ "ความรัก"

ทำไมต้องมานั่งอาลัยอาวรณ์ ทั้ง ๆ ที่ไม่มีใครรู้กับเรา

มานั่งคอย "ปาฏิหารย์" ที่หาซื้อไม่ได้ ว่าเค้าคนนั้นต้องคิดถึงเราบ้าง

แล้วในที่สุด ต้อง Return เหมือนในละคร มานั่งทำตัวเป็นนางเอก

ขอให้เค้ามีความสุขกับความรักใหม่ที่ได้พบเจอ

ทั้ง ๆ ที่ตัวเองนั่งเศ้รา อยู่คนเดียวอย่างน่าสมเพศ

 คิดถึง เธอคนที่เคยใช้เวลาอยู่ด้วยกัน

คนที่เคยมอบสิ่งดีๆ ให้แก่กันและกัน

 คนที่เคยทำทุกๆ อย่างเพื่อฉันได้

คนที่ทำให้ฉันไม่เคยรู้สึกว่า ตัวเองเหงา

 คนที่ฉันอยู่ใกล้ แล้วฉันก็สุขใจ

 หลายคนยังคงถามฉันว่า ยังจะไป คิดถึงเขาอีกทำไม   

ในเมื่อ เขาทำเธอเจ็บมากมาย . . . เขาไม่เคยรักเธอเลย

ทำไมนะเหรอ ก็เพราะ ฉันไม่อยากจะจดจำ สิ่งที่มันไม่ดีนี่

ฉันคิดว่าขวดแก้วมันไม่ได้มีไว้ใส่ อดีตที่ขมขื่น

แต่มันมีไว้เพื่อเก็บ วันเวลาที่น่าจดจำของกันและกันต่างหาก

 ความรักมันไม่ได้จัดระบบให้อยู่ในหน่วยความจำของสมอง

แต่มันแฝงตัว ตราตรึงอยู่ในหัวใจต่างหาก

 ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่มีวันที่จะลืม คนที่เคยรักกัน

คนที่เคยให้ความผูกพันธ์ คนที่เคยเข้าใจกัน

 คนที่เคยมีความสัมพันธ์ร่วมกัน

คนที่เคยแลกไออุ่นของกันและกันได้

 ถึงแม้วันนี้ ...  

ความสัมพันธ์ของเราไม่เหลืออะไร

แม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันเลย

แต่มันจะยังคงอยู่ในหัวใจ ของฉัน ไปอีกนานแสนนาน

และ ...

ฉันจะไม่มีวันลืม ความรักของเรา ในครั้งนี้

ฉันจะไม่มีทาง ลืมวันเวลาที่เราเคยใช้ชีวิตร่วมกันเป็นอันขาด

 ทุกวันนี้ . . 

ฉันค่อยๆ บรรจง เทกระปุกความทรงจำของฉัน

ลงใส่ในขวดแก้วใส

ซึ่ง ฉันคิดว่า ฉันจะแบ่งปันสิ่งนั้นให้ไว้กับเธอ

ถึงแม้ฉันจะรู้ ว่าเธอไม่อยากได้มัน ไม่อยากจดจำอดีตที่ไร้ค่า . .

 ที่เธอเคยมีร่วมกับ คนไร้ค่าอย่างฉันอีกต่อไปก็ตาม

 เพราะฉันคิดเสมอว่า . . .  

ขวดแก้วใบนี้มันที่พาฉันกลับไปดินแดนแห่งประวัติศาสตร์ของ สองเรา

ดินแดนที่มีเราแค่สองคนอีกครั้ง

โดยมีทรายที่ละเอียด ระยับ เป็นเครื่องกำหนดเวลา

เมื่อทรายเม็ดสุดท้าย ทิ้งตัวเองลงสู่ กองทรายข้างล่าง 

นั่นก็หมายความว่า

เวลาของเราทั้งสองคนก็หมดลงไปเช่นกัน

แต่เมื่อฉันหันนาฬิกาทรายอีกครั้ง

ฉันก็จะมองเห็นว่า

ความรักของเรามัน กำลังจะเวียนมา 

อีกรอบ... 

แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่อดีต . .

 แต่ฉันก็เป็นสุขที่ได้ลองมองย้อนกลับไปดู

 เป็นห่วงอยู่ห่าง ๆ

ผ่านมาก็นานแล้ว เป็นเดือนแล้วมั้ง ยังทำใจไม่ได้เลย ไม่ได้ไปเรียนเป็นอาทิตย์แล้วนะเนี่ย

ป่านนี้เค้าจะเป็นไงบ้างนะ อยากรู้จังเลย สบายดีอยู่หรือเปล่านะ จะคิดถึงเราบ้างมั๊ยเนี่ย คงไม่มั้ง

แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่เค้าสบายดีก็พอแล้วล่ะ ถึงยังไงเราก็ไม่มีทางรู้อยู่ดี

ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่มีความรักกับผู้ชายที่ไม่เคยเห็นค่าในความรัก

ยังไงวันนี้ก็คงต้องไปเรียนแล้วล่ะ...ขาดมาตั้งหลายวันแล้วนิ

วันนี้บ้าฟังเพลง "รักไม่ช่วยอะไร" ทั้งวันเลย ฟังแล้วรู้สึกมันเข้ากับตัวเองดียังไงก็ไม่รู้

วันนี้ตั้งใจว่าจะไปเรียน ดูสิป่านนี้ยังไม่นอนเลย เด๋วเรียนไม่รู้เรื่องกันพอดี

วันใหม่อีกแล้วนะ วันนี้ไปเรียนก็รู้เรื่องนะ แต่มันเหงาจัง น้องๆ ทักว่าผอมลงฟังดูแล้วก็น่าใจหายแฮะ

แปลก ๆ นะ เหมือนอยู่คนเดียวบนโลก ทั้งที่ยังมีคนอีกตั้งหลายคนแน่ะ

ป่านนี้เค้าทำอะไรอยู่นะ อยู่ที่ไหน สบายดีหรือเปล่า

 แต่คิดแค่นี้แหละ ไม่เป็นอันทำอะไร เหมือนคนบ้า

แต่จะทำไงได้ ก็นมันเป็นของมันเอง ไม่ได้อยากเป็นอย่างนี้สักหน่อยนี่นา.... 

……………………………………………………………… feb 08

เป็นได้แค่บางคน

เข้าใจนะ...ที่เธอจะไปในวันนี้
ก็รู้ดี...อยู่ด้วยกันไม่ใช่เพราะรัก
เธอเพียงแค่อยากมี...บางคน...ใกล้ๆ
และค้นหา...ใครสักคน...ตัวจริง

อวยพรให้เธอโชคดี...แม้น้ำตาจะท่วมใจ
ทำใจ...แต่แรก...ที่รับเธอมา
คนสุดท้ายของเธอ...คงไม่ใช่ฉัน
ฉันเป็นเพียงแค่...บางคน...ที่เธอเดินผ่านมาเจอ

ยืนยันว่าไม่เคยเสียใจ...ที่ได้เป็น "บางคน"
แค่ได้รัก...ได้มีเธออยู่ข้างๆ...ชั่วเวลาหนึ่ง
เท่านั้นก็คุ้มค่า...สำหรับหัวใจฉัน
แค่ได้เป็น...บางคน...ที่รักเธอก็พอ

แต่ขอได้ไหม...ก่อนจะไป
สัญญากับ...บางคน...คนนี้ที
วันไหน...หากไม่มีใคร
กลับมาหา...บางคน...คนนี้ได้ไหม
รู้เอาไว้นะว่ายังมี...บางคน...รอเธอ
พร้อมทั้งหวังลึก-ลึก...ว่า"บางคน"
...จะได้เป็น "ใครคนนั้น" ...ของเธอ

 ผ่านไปได้อีก 1 วัน 

ไม่เห็นมีใครว่างเลย เหงานะจะบอกให้

ก็เข้าใจอยู่หรอกนะว่าทุกคนมีภาระกิจของตัวเอง แต่ฉันล่ะ... มีมันก็มีนะ แต่ไม่อยากทำเอง อยู่ว่าง ๆ ดันฟุ้งซ่านบ้าบออยู่คนเดียว หาใครซักคนมาคุย มาระบาย แต่ก็ไม่มีใครว่างเลย

โดยเฉพาะ "พี่ ญ" พี่สาวสุดแสนดี ที่ตอนนี้ไปเป็นคณะกรรมการ rejoys ซะแล้ว ว่าง ๆ แวะมาคุยกันหน่อย คิดถึงกันหน่อยน๊ะ

อยากมีใครสักคนคุย คอยฟังเราพูดโน่น พูดนี่ แต่ใครจะมาว่างพอเล่า ไอ้คนที่ว่างก็ไม่อยากไปรบกวนเค้าเลย มีอีกคน "แม่" ไง ตอนนี้แม่นึกว่าเราดีขึ้นทุกอย่างแล้ว แต่เปล่าเลย "แม่จ๋า ลูกคนนี้ไม่อยากให้แม่เป็นหว่งน่ะ"

ผ่านไปได้อีกหนึ่งวัน รู้สึกว่าวัน ๆ นึงของฉันผ่านไปโดยไร้ความหมายเลย แค่หาอะไรทำไปวัน ๆ ไม่อยากให้ว่างพอที่จะนึกถึง "เขา" แต่มันเป็นไปไม่ได้เลย ทำไงดีล่ะ

เอาน่ะ พรุ่งนี้ก็ต้องผ่านมันไปให้ได้อีกหนึ่งวันนะ ปุ๊กกี้

Just want

อย่าคิดว่ามีเราแย่อยู่คนเดียว

วันนี้ไม่ได้ไปเรียนอีกแล้ว จารู้เรื่องดีมั๊ยน้า...เมื่อคืนเล่นนอนตั้งตี4 (เร็วกว่าวันก่อน 1 ชั่วโมง

แล้วหยั่งงี้จาตื่นไปเรียนไหวเรอะ

แล้วตอนนี้ล่ะ "เค้า" เป็นไง (ยังอดคิดถึงไม่ได้) จะมีใครคิดถึงเราบ้างไหมนะ...?

เป็นหว่งน้อง ๆ ในกรุ๊ปด้วย อ่านหนังสือกันมั่งนะ เด๋วจะแย่

  ……………………………………………………………… feb. 12 

  จะผ่านไปนานสักเท่าไหร่
จะเปลี่ยนไปสักเพียงใด
ใจของฉันยังคงเหมอนเดิม
ฉันจะทำอย่างไร...เมื่อใจฉันนั้น
 มี่เพียงเธอ

แม้กี่เดือนกี่วันที่ผันผ่าน
ทรมาน...แสนปวดร้าวทรมาน
 ฉันได้แต่คิดถึงเธอ...
ฉันได้แต่พยายามลืมเธอ

 วันนี้หรือวันไหน....ที่ฉันจะลืมเธอได้...
ยิ่งพยายามฉันกลับยิ่งเดินถลำเข้าไป....ไม่มีทางออก 
ฉันเหนื่อย....เหนื่อยเหลือเกิน
ทั้งเหงา โดดเดี่ยวและหวาดกลัว....... 

ภายนอกฉันอาจดูแข็งแกร่ง....
ภายนอกฉันอาจเด็ดเดี่ยวเข้มแข็ง....
 ภายนอกฉันอาจดูเหมือนไม่ต้องการใคร.... 

ไม่เลย....ฉันต้องการเธอ....ฉันไม่อาจลืมเธอ

……………………………………………………………… feb18

	ก็ว่าจะหายเศร้าแล้วนะ แต่วันนี้เค้าโทร. มา ดว้ยหละ (เรียกว่าเค้าโดนปุ่มถึงจะถูก) แล้วเป็นไงล่ะ นึกถึงเค้าอีกละ เฮ้อ...!ทำไงดีล่ะเรา จนแล้วจนรอด ทำยังไงก็คิดถึงเค้าอีกอยู่ดี แล้วนี่มันโชคดีหรือโชคร้ายที่เกิดความบังเอิญอย่างนี้นะเนี่ย เฮ้อ...! อีกวิชาเดียวก็สอบเส็ดละ การอ่านหนังสือนี่มันทำหั้ยหายเหงาไปบ้างเหมือนกันนะ แต่ตอนอ่านนี่สิ  แทบแย่ .... จิตใจไม่ค่อยจดจ่อเลย ที่แล้วๆ มาทำข้อสอบแบบหวุดหวิดทั้งนั้น ดีที่ mid. ทำคะแนนได้ดี (ต่อไปคงต้องทำให้ได้ดีกว่านี้ รอให้จิตใจดีกว่านี้หน่อยละกัน) ไม่รู้ว่าเกรดออกแล้วจะเป็นไง...?   คิดถึงจังเลย “My lonely Space”

……………………………………………………………… April 2 

ฉัน...ทุกวันนั่งมองท้องฟ้า

คิด...ถึงเรื่องราวที่ผ่านมาเสมอ

ถึง...วันเวลาที่ทำให้เราไม่พบเจอ

เธอ..คือคนที่ฉันรอคอยเสมอ

ไม่เปลี่ยนแปลง

เกรดออกละ...ღ

เฮ้อ...!ถอนหายใจอีกแล้ว ก็ทุกทีเกรดออก เราต้องบอกเค้าเป็น คนแรกเลยนี่นา
แล้วตอนนี้เราจาบอกใครล่ะ อุสาห์ทำได้ตั้ง 2.90 แล้วเชียว
ถึงแม้ว่า " เค้า" เคยบอกว่าอยากให้เราทำได้ถึง 3.00 แต่เกือบแล้วล่ะ
แต่มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้วนี่ ต่อไปทำได้เท่าไหร่ก็ไม่มีใครสนใจแล้ว...
เวลาทีเหลืออยู่ทุก ๆ วัน ไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่คิดถึงเค้า

      เมื่อไหร่นะ

           เมื่อไหร่ เรา

                 ...จะหายดี...

ยิ้ม ไห้ฉัน สักวินาที?

จากวันนั้นที่เราร้างลา...ห่างเหิน               

 คิดถึงกันบ้างไหม                        

  กับฉันคนนี้...ที่เธอเคยรัก                            

  กับฉันคนนี้...ที่เธอเคยผูกพัน            

 กับฉัน...ที่เป็นได้เพียงอดีตของเธอ                         

 ไม่ติดต่อ ไม่ส่งข่าว...ก็พอเข้าใจ          

กับเรื่องราวของเราที่ปิดฉากลงไป                         

  วันนี้.. ฉันเพียงแค่ผ่านมา    

และฉันก็กำลังจะจากไป...เพียงแต่..  

 อดใจ..ไม่ไห; 

ขอโทษ..สำหรับน้ำใส-ใสที่คลอดวงตา 

ไม่ได้ตั้งใจจะเสียน้ำตา        

                                เพียงแค่...หวั่นไหว                                 

 ภาพในอดีตวนเวียนวาบเข้ามาตอกย้ำ

อย่าทำสีหน้าลำบากใจขนาดนั้น             

กับการที่...คน...เก่า-เก่าอย่างฉันจะแวะมาหา

               ตั้งใจเพียงแค่จะมา...

         เห็นรอยยิ้มของคนเก่าอย่างเธอสักเสี้ยววินาที